← Kinkaku-ji (Χρυσό Περίπτερο) guide

Ο εμπρησμός, η ανοικοδόμηση και τρεις όροφοι σε τρία στυλ

Η Πυρκαγιά του 1950: Πώς το Κινκάκου-τζι κάηκε και αναγεννήθηκε

Το περίπτερο πάνω στη λιμνούλα επέζησε από εμφύλιο πόλεμο, εγκατάλειψη και πέντε αιώνες καιρικών συνθηκών του Κιότο — ώσπου κάηκε ολοσχερώς μέσα σε μία μόνο νύχτα το 1950. Αυτό που στέκει σήμερα είναι μια ανακατασκευή του 1955, και η ιστορία τού πώς έφτασε ως εδώ είναι ο καλύτερος λόγος για να το επισκεφθείτε.

Check dates and availability ↗

Μια βίλα συνταξιούχων ντυμένη στα χρυσά

Το 1397 ο Ασικάγκα Γιοσιμίτσου, τρίτος σόγκουν της δυναστείας Ασικάγκα, απέκτησε το ερειπωμένο κτήμα της οικογένειας Σαϊόντζι στους βόρειους λόφους του Κιότο και άρχισε να χτίζει το ανάκτορο Κιταγιάμα — ένα καταφύγιο από το οποίο συνέχισε να κυβερνά τη χώρα κατ' ουσίαν, αν όχι κατ' όνομα. Το κεντρικό του στοιχείο ήταν ένα μικρό περίπτερο πάνω σε μια λιμνούλα, με τους επάνω ορόφους του επενδεδυμένους με φύλλα χρυσού, αντανακλώντας τη λεγόμενη κουλτούρα Κιταγιάμα της εποχής: αριστοκρατική εκλέπτυνση, ζεν λιτότητα και ηπειρωτική κινεζική αισθητική σε μια σκόπιμη ισορροπία. Δεν προοριζόταν ποτέ να γίνει ναός. Ήταν μια δήλωση ισχύος μεταμφιεσμένη σε τόπο αποσύρσεως.

Πώς μια βίλα έγινε ο ναός Ροκουόν-τζι

Όταν ο Γιοσιμίτσου πέθανε το 1408, το ανάκτορο Κιταγιάμα έχασε το καθεστώς του ως κατοικία του σόγκουν και, κατά δική του επιθυμία, μετατράπηκε σε ναό Ζεν με το όνομα Ροκουόν-τζι, με τον μεγάλο σχεδιαστή κήπων και μοναχό Μουσό Σοσέκι να τιμάται ως ιδρυτής ηγούμενος. Αυτή παραμένει και σήμερα η επίσημη ταυτότητά του: ένας ναός Ζεν της σχολής Ρινζάι, που διοικείται ως παράρτημα του Σοκόκου-τζι, του σημαντικότερου κέντρου Ζεν στην πόλη, του οποίου οι μοναχοί εξακολουθούν να το επιβλέπουν. «Κινκάκου-τζι» — Ναός του Χρυσού Περιπτέρου — είναι το όνομα που χρησιμοποιεί ο κόσμος, αλλά στα έγγραφα του ίδιου του ναού, ο ναός του κήπου με τα ελάφια, το Ροκουόν-τζι, προηγείται.

Επιβίωσε από τον πόλεμο που ισοπέδωσε το Κιότο

Ο Πόλεμος του Όνιν (1467–77) μετέτρεψε μεγάλο μέρος του Κιότο σε στάχτη και κατέστρεψε εκτεταμένα τμήματα του ίδιου του Ρόκουον-τζι, ωστόσο το Χρυσό Περίπτερο επέζησε — η ίδια η ιστορία του ναού καταγράφει ότι το περίπτερο, η Πέτρινη Αίθουσα Φουντό και η Αίθουσα Γκόμα γλίτωσαν από την καταστροφή ενώ τα γύρω κτίρια καίγονταν. Για σχεδόν πεντακόσια ακόμη χρόνια το περίπτερο στεκόταν ως ένα από τα ελάχιστα κτίσματα της πόλης που είχαν δει τον Μεσαίωνα να εκτυλίσσεται αντί να ξαναχτιστούν μετά από αυτόν. Αυτή ακριβώς η μακροζωία έκανε τα γεγονότα του 1950 να πέσουν τόσο βαρύ στο ιαπωνικό κοινό.

1950: η πυρκαγιά που συγκλόνισε την Ιαπωνία

Τον Ιούλιο του 1950, ένας νεαρός μοναχός του ναού έβαλε φωτιά στο περίπτερο, και το ξύλινο κτίριο — που τότε μετρούσε πάνω από πεντέμισι αιώνες ζωής — καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο εμπρησμός έγινε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εγκλήματα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας, λιγότερο για τις λεπτομέρειές του και περισσότερο για όσα φάνηκε να λέει για την εμμονή και την ομορφιά: το μυθιστόρημα του Γιούκιο Μισίμα «Ο Ναός του Χρυσού Περιπτέρου» (1956) αναπλάθει την εσωτερική ζωή του εμπρηστή και καθηλώνει οριστικά το γεγονός στην παγκόσμια λογοτεχνία. Οι επισκέπτες που γνωρίζουν την ιστορία βλέπουν το περίπτερο διαφορετικά — όχι ως ένα αντίκα, αλλά ως κάτι που κάποτε χάθηκε.

Η ανακατασκευή του 1955 — αντίγραφο ή συνέχεια;

Το περίπτερο ξαναχτίστηκε το 1955, ακολουθώντας πιστά την αρχική δομή, και το φύλλο χρυσού και ο φοίνικας στην οροφή που βλέπετε σήμερα ανήκουν σε εκείνη την ανακατασκευή και στις μεταγενέστερες αναπαλαιώσεις της. Το κατά πόσο αυτό το καθιστά «αυθεντικό» είναι ένα ερώτημα στο οποίο οι δυτικές και οι ιαπωνικές παραδόσεις διατήρησης απαντούν διαφορετικά. Στην Ιαπωνία, όπου τα ιερά και οι ναοί πάντα ανανεώνονταν — ορισμένα ανακατασκευάζονται τελετουργικά σε σταθερό κύκλο — μια πιστή ανακατασκευή στον αρχικό χώρο, από τεχνίτες που χρησιμοποιούν τις αρχικές μεθόδους, συνεχίζει το κτίριο αντί να το αντικαθιστά. Η UNESCO συμφώνησε: το Kinkaku-ji εγγράφηκε το 1994 ως μέρος των Ιστορικών Μνημείων της Αρχαίας Kyoto.

Τρεις όροφοι, τρεις αρχιτεκτονικές

Η πραγματική εκλέπτυνση του περιπτέρου είναι εύκολο να περάσει απαρατήρητη πίσω από τη λάμψη: κάθε όροφος είναι χτισμένος σε διαφορετικό στυλ. Ο πρώτος όροφος ακολουθεί το στυλ shinden της αρχιτεκτονικής των ανακτόρων της περιόδου Heian — ανοιχτός, οριζόντιος, αριστοκρατικός — και σκόπιμα μένει αχρύσωτος. Ο δεύτερος όροφος χρησιμοποιεί το στυλ bukke των κατοικιών των σαμουράι, με το εξωτερικό του ολόκληρο καλυμμένο σε φύλλο χρυσού. Ο τρίτος είναι μια κινεζικού στυλ αίθουσα Zen, επιχρυσωμένη εσωτερικά και εξωτερικά και στεφανωμένη με έναν χρυσό φοίνικα. Διαβασμένο από κάτω προς τα πάνω, είναι ένα κοινωνικό διάγραμμα του κόσμου του Yoshimitsu: αυλική αριστοκρατία, τάξη των πολεμιστών και Zen υπέρβαση στοιβαγμένα σε αύξουσα σειρά — με τα δικά του στρώματα του σόγκουν, επιδεικτικά, σε χρυσό.

Τι να προσέξετε όταν στέκεστε στη λίμνη

Από το διάσημο σημείο θέασης απέναντι από τη λίμνη Kyōko-chi, συγκρίνετε τους τρεις ορόφους με τα στυλ τους: το γυμνό ξύλο και την ανοιχτή βεράντα του ισογείου, τον κλειστό με παντζούρια χρυσό του μεσαίου, τα παράθυρα ναού του επάνω. Παρατηρήστε πώς ο χρυσός διαβάζεται διαφορετικά καθώς κινούνται τα σύννεφα — επίπεδος και γραφικός σε συννεφιασμένο φως, λιωμένος στις άκρες στο χαμηλό ήλιο. Και αφιερώστε μια σκέψη στην ίδια την αντανάκλαση, που είναι η δεύτερη ζωή του κτιρίου: οι αρχιτέκτονες τοποθέτησαν το περίπτερο στην άκρη της λίμνης ακριβώς για να διπλασιαστεί σε ήρεμο νερό, ένα αποτέλεσμα που η ηρεμία των 9 π.μ. το αποδίδει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη ώρα.

Check dates and availability ↗
Check dates and availabilityΠληρώστε αργότερα · Δωρεάν ακύρωση